Categorie archief: Cat Hil

Nieuwe publicatie: Verhalen en schrijfoefeningen van de Werkgroep Proza

Eind 2015 was het dan zover: de schrijfgroep waarvan ik coördinator ben, bracht een eigen publicatie uit!

Het unieke van dit boekje is dat het niet alleen verhalen bevat. Ook de allerbeste schrijftips en schrijfoefeningen van mijn schrijfgroep, de Werkgroep Proza, zijn opgenomen in deze publicatie. Denk aan thema’s, zelfcensuur, de maatschappij enzovoorts. Twaalf stukken schrijfkennis om je tanden in te zetten.
Daarnaast hebben de twaalf enthousiaste schrijvers van de werkgroep hun mooiste verhalen opgeleverd zodat iedereen ervan kan genieten. En geloof me, ze zijn mooi. 🙂

Een heel geschikt boekje dus om lekker bij weg te dromen, maar vooral ook om je eigen schrijfvaardigheden bij te slijpen.

Hier kun je mijn inleiding lezen.

Erg leuk was het om te zien hoe enthousiast de aanwezigen reageerden bij de goedbezochte boekpresentatie in Bibliotheek Zoetermeer.

Heb je interesse in het boekje? Je kunt het lenen via je eigen Bibliotheek (de bibliotheken onderling lenen hun collecties uit), of kopen bij mij voor een tientje exclusief verzondkosten.

ISBN: 9789087595623

2015-10-16-14_55_38-clipboard

Van Zoete meren en bruisende woorden – Verhalen en schrijfoefeningen van de Werkgroep Proza

boekpresentatie werkgroep Proza-7624

Ik krijg bloemen en een kus van werkgroeplid Jolanda (links) voor het optreden als redacteur voor de bundel.

boekpresentatie werkgroep Proza-7612

Emmy Rijsdijk verzorgde de inleiding bij de boekpresentatie.

Advertenties

Waarom wordt onze zorgpremie hoger?

 .

Interview met woordvoerder van staatssecretaris Volksgezondheid, Welzijn en Sport

(spotschrift)

 Waarom wordt onze zorgpremie ieder jaar hoger?

“Zorg wordt steeds duurder. Dat weten de meeste mensen, maar meer uitleg is toch op zijn plaats. Kosten- en efficiencyoverwegingen hebben geleid tot ons nieuwe zorgstelsel. De premies die de verzekeraars vragen, horen bij dit stelsel. Als je kiest voor iets nieuws, dan moet je je daar ook aan committeren. De regering van Nederland doet dat en vaart een standvastige koers.”

Dus waarom wordt onze zorgpremie ieder jaar hoger?

“Zoals ik zojuist uiteenzette heeft dat te maken met ons nieuwe zorgstelsel. Dat moet natuurlijk gefinancierd worden. Behandelingen als een wattenpropje uit een oor halen tot het diagnosticeren van een ingegroeide teennagel hebben allemaal een gestandaardiseerd tarief toegewezen gekregen. Zo is het niet langer strikt noodzakelijk de kosten te berekenen voor welke materialen zijn gebruikt, hoe lang een patiënt bij de specialist is geweest en welke handelingen daadwerkelijk zijn verricht, voor alles wordt simpelweg een alles dekkend, hoog tarief gerekend. Dat is uiterst efficiënt en de verzekeraars zijn dan ook heel content met deze overzichtelijke manier van werken.”

En waarom is het dan dat de premie ieder jaar hoger wordt?

“Graag verwijs ik terug naar mijn eerdere antwoord over de gestandaardiseerde tarieven. Die tarieven hebben niet alleen te maken met de verzekeraars, maar komen ook vanuit de farmaceutische industrie, die medicamenten laat ontwikkelen en ze produceert. Nederland is zich scherp bewust van haar verantwoordelijkheid jegens industrieën die een noodzakelijk product voortbrengen.  Ditzelfde geldt voor de diverse zorgverzekeraars: zij vormen een onmisbare schakel in de keten die leidt naar een optimaal volksgezondheidsbeleid. Vanzelfsprekend hebben zij de vrijheid te handelen naar de voor hen meest optimale kosten-/batenoverwegingen.
Dat is ook voor de Nederlandse burger alleen maar gunstig; immers: een bloeiende industrie brengt werkgelegenheid en dus een gezonde koopkracht met zich mee. En die kan vervolgens prima aangewend worden om de eigen bijdragen op medicijnen te bekostigen.”

Maar waarom wordt de premie dan ieder jaar hoger?

“Ik heb reeds uiteengezet welke krachten inwerken op de tarieven voor de Nederlandse zorg. Indien u gezond en werkende bent en werknemerspremies afdraagt, dan zult u zich er wel van bewust zijn dat u via deze belastingen een aanzienlijk deel van de zorgkosten financiert voor uw mede-Nederlanders. Vooral ouderen en chronisch zieken, die zoals bekend vaker en ernstiger gezondheidsklachten hebben, trekken in dit opzicht uw portemonnee leeg. Hoewel zij zelf ook premies afdragen, is dit onvoldoende om de tarieven zoals eerder uiteengezet volledig te kunnen dekken.

Natuurlijk vinden wij solidariteit het allerhoogste goed, wij Nederlanders zijn er immers voor elkaar. Daar hoort ook bij dat wij samen de zorg in onze maatschappij dragen, in financieel opzicht maar ook door bijvoorbeeld mantelzorg. Ook ú kunt wat doen. Wellicht kunt u uw oudere buurvrouw of grootouders helpen door af en toe hun huis schoon te maken, ze onder de douche te zetten, terminale zorg te verlenen of, als dit alles nog niet aan de orde is, zorg te dragen voor enige informatie waarmee u hun zelfredzaamheid vergroot, zoals het geven van instructie omtrent het bereiken van een vrijwillig levenseinde. Ik heb begrepen dat de onderlinge betrokkenheid in ons land zo hoog is, dat er via internet diverse zeer mensvriendelijke methoden te vinden zijn om snel en pijnloos een einde te maken aan de periode van niet-productiviteit van uw oudere of zieke familielid of kennis. Zij zullen u voor deze informatie ongetwijfeld dankbaar zijn.”

 @Cat Hil 2014. Disclaimer: dit interview evenals de geïnterviewde zijn fictief (echter wel geïnspireerd door werkelijke omstandigheden :-).

zorg-basis-risico

Twee winnende verhalen in The Flying Dutch

Hoe trots was ik vandaag, toen ik de post opende en in een grote envelop vijf exemplaren van The Flying Dutch aantrof.

The Flying Dutch is het full color magazine van de Nederlandse Star Trek vereniging, een groep SF-liefhebbers die ook de jaarlijkse schrijfwedstrijd Trek Sagae sponsort. De 2012-editie van deze wedstrijd heb ik gewonnen met twee verhalen. Mike Jansen heeft de derde plaats veroverd. De prijsuitreiking vond dit najaar plaats, en de winnende verhalen zijn deze maand gepubliceerd in een flink middenkatern. Het ziet er geweldig uit. 🙂

Beenderen van de sapiens, nummer 1, speelt zich af in de verre, verre toekomst. Een toekomst waarin de mens op ons terugkijkt zoals wij nu op onze primitieve voorouders. Een toekomst waarin de menselijke natuur nog steeds voor ieder antwoord nieuwe vragen formuleert en waarin de menselijke individualiteit nog steeds springlevend is. De eerste alinea’s van dit verhaal:

Beenderen van de sapiens

Met een zachte kwast veegt Tamerei de laatste resten gruis van het fossiel dat half uit het zand steekt. Een spaakbeen, ellepijp en een aantal fijne botjes van een pols en hand. Homo sapiens, hij is er vrijwel zeker van. Hij heeft zijn team nog niet gewaarschuwd; het is ook nog mogelijk dat de botten van een oud soort mensaap zijn. De typerende vorm van een menselijke duim had hem zekerheid kunnen geven, maar die heeft hij niet kunnen vinden. Nog niet.

Hij kijkt op om er zeker van te zijn dat de beeldbewaarder die boven zijn schouder in de stoffige lucht zweeft actief is. Het is van cruciaal belang dat het apparaat alles registreert. Na jarenlange voorbereidingen wordt dit onherbergzame werelddeel voor het eerst onderzocht. Concurrerende opgravingsteams zijn zuidelijk en westelijk op het continent actief en iedereen wil de beste vondsten doen, de fossielen met het grootste wetenschappelijk belang uit de bodem halen.

Ondanks zijn reusachtige aantallen in het oeroude tijdperk van het holoceen is de homo sapiens nu, meer dan een miljoen jaar later, verrassend moeilijk te vinden.

In prijswinnaar 2, Appelbloesem in de nacht, rijdt een oude man, losgerukt van zijn wortels en alles wat hem dierbaar was, door een nachtelijk, winters bedrijventerrein. Zijn eenzame tocht wordt gedreven door verbittering, tot hij ontdekt dat niets ooit helemaal verloren gaat. Een paar alinea’s uit dit verhaal:

Appelbloesem in de nacht

Buiten is het gestopt met sneeuwen, behalve de poedersneeuw die opgejaagd door de wind van het asfalt opstuift. In de plotselinge stilte krijgen de windvlagen die tegen het busje duwen opnieuw een stem. Ze spelen samen, denkt Gerrit. Maar ze hebben er geen plezier in. Misschien is het geen spel. Ze snauwen en graaien naar elkaar met ruwe, witbeijzelde handen. Hij draait het contactsleuteltje om zodat de stroom van warme lucht uit de roosters in het dashboard weer op gang komt.

Dit is geen plaats voor mensen. Niet nu, niet meer. Misschien overdag, als de contractslaven de parkeerplaatsen bezetten met hun Opels en Audi’s en in pantalons en spijkerbroeken de bedrijfspanden binnenlopen. Hij kan ze gemakkelijk voor zich zien, met de zolen van hun dure leren schoenen en hooggehakte laarzen klikkend over de parkeerplaats, zich onbewust van de begraven schoonheid van deze plek. Zíj horen hier nu thuis. Hij is degene die hier geen plaats heeft. Toch blijft hij zitten.

Heb je zin om de verhalen te lezen, dan zijn er zeker nog exemplaren van het magazine beschikbaar: info@tfd.nl.

flyingdutch dec 2013