Verhalenbundel Oude vrouwen en de geur van chrysanten is verkrijgbaar

De verhalenbundel Oude vrouwen en de geur van chrysanten, het tastbare resultaat van een schrijfwedstrijd van uitgeverij Pamac, verschijnt half september. Mijn verhaal, Blozende bloemen, staat er ook in. 🙂  Het is een verhaal van het type waar ik zelf graag van smul, een vertelling over onverklaarbare gebeurtenissen die leiden tot liefde en nieuwe kansen.
Hieronder een paar alinea’s uit het verhaal. Heb je zin om het boek te bestellen, dan vind ik dat natuurlijk enorm leuk! Je kunt de bestelling via mij doen.

—————-

Fragment uit Blozende bloemen

Dan staat ze stil. Ze kijkt rond, naar de bloemen, de planten, het witgeschilderde en volle interieur van de bloemenstal. Naar haar handen, die nog steeds glad, zacht en pijnloos zijn. Ze buigt haar hoofd en bestudeert haar slanke enkels en rechte voeten, in damesschoenen met kleine hakken en riempjes over de wreef die haar doen denken aan de mode in haar jeugd. Om haar kuiten golft een wijde katoenen jurk.
Rozerood.
Ze doet een paar stappen naar de deuropening en kijkt naar buiten. De emmer en boodschappentrolley zijn verdwenen, maar verder lijkt alles hetzelfde. Alle gebouwen staan er net als altijd; de appartementen aan de overkant en de bijna identieke lage flats die zich honderden meters aan weerszijden herhalen. Toch ziet het bruine baksteen van de woningen er anders uit, lichter, schoner misschien.
Ineens dringt het tot haar door. Het grote verschil. Ze hoort vogels tsjilpen, de wind waaien en nu ze goed luistert ook het hoge lachen van spelende kinderen in de verte. Wat ze niet hoort is het onophoudelijke razen van automotoren dat al tientallen jaren tegen de gevels kaatst.
Of toch: een pruttelend geronk verbreekt de stilte en wordt langzaam luider, tot een zwarte auto de hoek omdraait en in een rustig tempo de bloemenstal voorbijrijdt. Ze heeft geen verstand van auto’s, maar dit is duidelijk een fraaie oldtimer, zo glanzend dat hij nieuw lijkt. De vrouw op de passagiersstoel glimlacht en steekt een hand op. Ze heeft een sjaaltje over haar hoofd gebonden, maar niet zo strak als de hoofddoek van Leny’s Marokkaanse bovenbuurvrouw. Dit is een mondain glanzend doekje van pastelblauwe zijde en lijkt bedoeld te zijn om de blonde watergolfkrullen die eronder vandaan piepen, te beschermen tegen de wind. Opnieuw moet ze denken aan haar jeugd. Haar moeder had een aantal van zulke sjaaltjes, en zijzelf ook. Nog steeds, trouwens.
Weer komt er een auto voorbijrijden, opnieuw zo’n oldtimer in prachtige conditie, hoewel deze er gebruikt en wat stoffig uitziet. Leny staart hem na. Uiteindelijk draait ze zich om, loopt weer naar binnen en zoekt met haar ogen naar de foto aan de muur. Hij is weg. Waar de foto hing, hangt nu een ronde handspiegel met zijn steel aan een spijker.
Leny komt dichterbij. Het verbaast haar niet eens in de spiegel te zien dat haar wangen glad en rond zijn, haar ogen groot en helder en haar huid zacht en blozend als een perzik. Wie de spiegel weerkaatst weet ze niet, maar het is niet haar vertrouwde gezicht dat ze in 82 jaar oud en rimpelig heeft zien worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s