Verhaal: Ellie en de bril

Als ze haar ogen half dichtknijpt wordt het televisiebeeld iets scherper.  Die man met het blonde haar is Nick, de nieuwe man van Brooke, ze is er bijna zeker van. Of is Brooke alweer terug bij Ridge, ze hóórt bij hem, dat moet ze toch begrijpen na al die jaren. Ellie zucht. Alles is zo moeilijk sinds ze haar bril kwijt is. Ze weet echt niet meer wat er allemaal gebeurt in The Bold and the Beautiful. De karakters op het scherm bewegen in een waas om elkaar heen.

Ze draait haar hoofd naar links, kreunt zachtjes als de artritis scherpe nagels in haar nek zet. Het bijzettafeltje is leeg, geen bril te bekennen. Aan haar rechterkant ligt hij niet, dat weet ze, daar is alleen de rugleuning van de bank waar ze languit op ligt.

De hulp komt over twee dagen, maar die zal misschien niet helpen zoeken. Ida zegt altijd dat ze geen tijd heeft voor extraatjes, zo noemt ze dat. Dan blijft ze te lang en wordt haar baas boos. Ze gebruikt andere woorden, maar volgens Ellie is het gewoon zo dat haar baas boos wordt. Als Ida zoiets zegt glimlacht ze maar zo’n beetje en antwoordt dat Ida natuurlijk nog meer oude mensen moet verzorgen. Ze blijft alleen achter als Ida de deur achter zich dicht trekt.

Ze kijkt naar de telefoon. Zal ze Ralf bellen? Hij woont niet zo ver weg, met de tram is het maar een half uurtje. Hij heeft trouwens een auto. Iedereen heeft tegenwoordig een auto, lijkt het wel. Onzinnig, vroeger pakte je gewoon de tram of de fiets en je kwam overal. Ze steekt haar hand uit. Haar beverige vingers lijken te verdwalen in de ruimte boven de bijzettafel, maar het lukt haar na een poosje toch de hoorn van de haak te pakken. Ze hoeft geen heel telefoonnummer in te toetsen; als ze op de knop drukt met het stekelige vormpje en dan op de knop met het cijfer 3 moet ze vanzelf Ralf aan de lijn krijgen.

De telefoon gaat een paar keer over. De stem van haar schoondochter klinkt aan de andere kant. Ellie begint meteen te praten: ‘Hallo, Ria? Is Ralf daar ook? Kun je hem sturen, ik ben mijn…’  Ria’s stem kabbelt door of ze Ellie niet hoort en plots klinkt er een zachte pieptoon. Ellie kijkt naar de hoorn. Dat was het antwoordapparaat, beseft ze. Ze moet nu snel iets zeggen. ‘Ria? Ralf? Als jullie dit horen, kan er dan iemand komen zoeken naar mijn bril? Dag, hoor.’ Ze legt de hoorn neer.
Een ansichtkaart naast de telefoon trekt haar aandacht. Ze kan de woorden niet lezen, maar de felblauwe zee op de voorkant is onmiskenbaar. Ineens herinnert ze zich dat Ralf op vakantie is. Hij zal niet komen helpen. Misschien Maartje… Nee, die hoeft ze niet te proberen. Die komt niet eens met Moederdag over.

Ze kijkt opnieuw naar de bijzettafel. De telefoon, de ansichtkaart, de afstandsbediening, een folder van het verzorgingshuis waar ze op de wachtlijst staat. Verder niets. Haar maag roert zich, een bijna onmerkbaar ongemak. Wanneer heeft ze voor het laatst gegeten? Of gedronken? Ze weet het niet meer. Het is zoveel moeite om op te staan van de bank. Laat ook maar, ze kan beter niet teveel eten en vooral niet drinken. Dan moet ze weer naar de wc. Beter om rustig op de bank te blijven liggen.
Ze kijkt weer naar The Bold en the Beautiful. Ridge staat op het punt om Brooke te kussen. Als het Ridge tenminste is, ze is er nog steeds niet zeker van. Het is ook niet zo belangrijk, er komt morgen een herhaling. Misschien moet ze maar even dutten. Ze is zo ontzettend moe. Haar oogleden zakken alsmaar dicht.

Ellies hand valt langs de bank naar beneden. Ze merkt niet dat haar gezwollen vingers blijven rusten op de poot van een goudkleurige bril, die onder de bank op de grond ligt. De hulp die zichzelf twee dagen later binnenlaat, merkt de bril ook niet op. Hij blijft liggen als een ambulance Ellie meeneemt naar het ziekenhuis.

Ralf is eerder teruggekomen van vakantie en Maartje is overgekomen vanuit Limburg, maar geen van beiden hebben ze tijd om na de crematie de flat van hun moeder leeg te halen. Het is een opkoper die uiteindelijk Ellie’s bril van het tapijt oppakt. Na een snelle blik op het ouderwetse montuur gooit hij de bril met een zwaai in de vuilniscontainer. ‘Oud ding’, bromt hij in zichzelf. ‘Nergens meer goed voor’.

Advertenties

2 Reacties op “Verhaal: Ellie en de bril

  1. Je schrijft heel mooi, herkenbaar…

  2. Hai Cat,
    Zeer sfeervol!
    Jac.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s